حــریــم عــشــق

 بنام خدا                                                                                                      

 خوانندگان گرانقدرسلام! آدرسِ جدید وبلاگ من این است:  http://rahelayar.blogfa.com/

مـثـنـوی

شعله های آتش عشق جلال الدین من

جا گرفته در دل آواره ی غمگین من

با چنین طرحی که امشب داد در آیین من

پای دل را میکشد از حلقه ی تمکین من

***

ترک می گوید که عشق ما جلال الدین ماست

رهنمای عاشقی و پیشوای دین ماست

روم میگوید که مولانا ی رومی مال ماست

با تمامی وجودش واقفِ احوال ماست

دوست می گوید که آن آزاده از ایران ماست

گوهری ازسرزمین پُرگهر دامان ماست

بلخ مینازد که مولانا ز خون جان ماست

چشمه آب زلال و چشمه حیوان ماست

***

باور من این بود ای همدل ِ صاحبنظر!

نعره جانسوز ِمولانا ست فریاد بشر

قامت آزاده اش چون باد ِ صرصر میرود

از فراز ِ مرزبندی ها فراتر میرود

آن نماد ِ عشق آن مرد ِعزیز و مرد راد

عاشق آزاده یی از دامن ام البلاد

مرد ِعاشق پیشه یی از( بوی جوی مولیان)

عاشق ِ آواره یی ازسرزمین ِ خاوران

درسِ الفت داد عشاقِ نکواندیش را

عاشقی آموخت انسان ِ جهان خویش را

با سر ِ سرمست ِ عشق وبا دل ِ آزاده کیش

با جسارت گفت صدها سال از امروز پیش:

«ازجمادی مُردّم ونامی شدم

وزنما مُردّم به حیوان سر زدم

مُردّم ازحیوانی وآدم شدم

پس چه ترسم کی زمُردّن کم شدم

حمله دیگر بمیرم ازبشر

تا برآرم ازملایک بال وپر...

جلال الدین بلخی

هشت قرن پیش مولانا به کوش ِ ما سرود

هشت قرن بعد می خواهی بری ازآن توسود؟

حیف می آید مرا بر سال های سال ِ تو

دل بسوزانم به حال ِ خویش یا برحال ِ تو؟

عمر خود را سال های سال ای همزاد ِ من!

در هدر دادی برای بستن وبیداد ِ من

یا گهی با مستی خود گوشته ی آسوده ای

یا به دشنامی گهی دست وقلم آلوده ای

یا به زنجیر جهالت خویشتن را بسته ای

یا به جرم ِ سرکشی ها کاج را بشکسته ای

شاخه را برشاخ تابیدی قفس ها ساختی

سرو را دیدی به طرح ِ دار ها پرداختی

در طی این سال ها ایکاش تا آیینه وار

چهره ی معشوق درچشم ِ تو میشد آشکار

همچو مولانا ی رومی درمیان ِ شعله زار

چاره میجستی برای اژدهای روزگار

****

ای منادی صدای قرن های پیشِ ِ پیش!

یک وجب امروز پایی درعمل بگذارپیش

این زمان درد و عذاب ِ بیشتر داریم ما

برسر ِ ره اژدهای پرخطرداریم ما

اندکی چشم ِ قشنگت را فراتر باز کن

عاشقی آموز با شمسی تو هم پرواز کن!

یا بیا در شعله زار ِ عشق پیدا کن مرا

جلوه کن چون شمس با یک جلوه شیدا کن مرا

در دلم آتش بزن در شور وغوغا کن مرا

تاهوای سوختن دارم تماشاکن مرا

تابکی درکشتزار رفتگان دعوا کنیم؟

خویشتن را پیش چشم دیگران رسواکنیم؟

پر بزن برقله های عاشقی ماوا کنیم

پرچم ِ آزادگی عشق را بالا کنیم

جای آن دارد که ( اصل خویش ) را پیدا کنیم

عشق را با شور ومستی هدیه ی فردا کنیم

هشت قرن پیش مولانا به غربت داد زد

دل به دست شمس داد و بیگمان فریاد زد:

(... هرکسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش...)

28.5.2007

.

.

  ای تقدیر من!                          

 آتشی افتاده امشب در دل دلگیر من

 گرم می ریزد به رویم اشک بی تاثیر من

 ای دل آزاده! ای زنجیریی سودای عشق!

 شعله بودم آب گشتم تا شدی درگیر من 

 عشق می جوشد به رگهای تنم با سرکشی

 آب می سازد دل ِ سرحلقۀ زنجیر من

 هرقدر آتش به کف داری بزن بر سینه ام

 ای محبت! ای رسول عشق! ای تقدیر من!

 شکوه بیجا میکند طبع سخن ناسنج دل

 تا ابد باید بسوزد  قامت تصویر من...

                               6 می 2007   

.

.با درود برخواننده  ِگرانقدر! راستش این روز ها دستم خالی است، غزلی را که جاداشت درروز های شروع بهار پیشکش شما مهربانان می نمودم، ازبی بضاعتی  امروز خدمت تان می گذارمش. امیدوارم نقد ونظر ارزشمند تان را دریغ ننماید:

   اشک لاجورد 

قاصدِ سبز ِبهاری برگ ِ زردت آورد

غنچه تا لب می گشاید بوی دردت آورد

ارغوان امسال درچشم ترم باجلوه نو

لخته ی خون دل ورخسار زردت آورد

عاشقی رنگ دگردارد به چشم شعرم امشب

مجمر ِداغ بهاری آه سردت آورد

رعد درگوشم پیامی دلخراشی می رساند

ناسزا وغرش ِ نامرد ِ مردت آورد

وقتی دریا درتلاطم می شود باپاره ابری

یاد چشم واشک های لاجوردت آورد

نعرهِ امواج فریاد تو را ماند، ولی شب

حکم تکفیر تو واحکام طردت آورد

می پرم ازخواب می دانم که باد ِ بیمروت

برگه ی اعدام واسناد نبردت آورد

تا تو می خواهی سرود سبزآزادی بخوانی

باد باخود استخوان ِ گرد گردت آورد

***

تک تک ِ باران مرا ازخانه بیرون می داواند

آی مردم! آرزوی فرد فردت آورد...

مارچ 2007

.

.

      بـــاران

عـشـق را با آب چـشم و شیـره جان مینویسم

زیـربـاران میـنشیـنم زیـربــاران مـیـنویـسـم

مصلحـت درعـاشقی را از دل دریـا بـجـویـم

جـلوه ی معـصومیـت را ازغـزالان مینویسم

لای اوراق گـلی با رنـگ اشـک ارغــوانـی

نـالـه را آهـسـتـه با پـرکارمـژگان میـنـویـسم

نـامه را با آب انگوری طهارت می دهـم من

نسـخـه ی مشکل کشای رد هـجران مینویسم

عاقـبت یک روزنه  یک روزبا تومی نشینم

روز را تا شـب بـرایت شعـر باران مینویسم

خوشه ی گـندم می آرم  پیش رویت میگذارم

روبـرویــت مینشینم بـاتـو پـیـمان مـیـنـویسم

درسـماع ِعـاشـقـی غـرق تـلاوت بـانـگاهـت

باتـو پـیـونـد عـمـیق رشـتـه ی جان مینویسم

لحظه ی کوتـاه دستـت را به دستم می گـذارم

ازخطوط  دسـت هـایـت شـعـرایمان مینویسم

نیست پـروایـم بـه دل از طعنه بـیجـای مردم

آنچه دردیـدار بینم  پـیـش یـاران می نـویسم

عـطرآغـوشـت نبویم چـاره وصلت نـجـویـم

لـیک چـشـمـان ِتـورا تـاسـطـرپایان مینویسم

***

عـاشـقی عـیـبـی ندارد، لیک بهـرخـاطـرتـو

جای نامت را دو..(نقطه) یا بهاران مینویسم

                 مارچ ۲۰۰۷

.

.

  اهدا به ققنوس های وطنم؛« به دخـتـران وزنان بی دفاع ِ دیارم که ازناچاری دست به خود سوزی زده اند». 

.

      قـقـنـوس

.

همصدا ! برخیز کاخ ِ آرزوهایت شکست

قامت ِ کاج  وبلندای تماشایت شکست

دخترت بر سر بساط شعله برپا کرده است

حاصل ِ عمر ِ عزیزت سوخت فردایت شکست

با دروغ دین وفریاد تساوی ، حریت

هرکسی باحیله ء نو دست یاپایت شکست

بر تو شورید وتجاوز کرد ودربندت کشید

برتو خندید ورهایت کرد ودنیایت شکست

مرگ بادش باچنین وحشت سرای بندگی

خاک برجانی که لبخند ِ مسیحایت شکست

با هیولای پلشتی اختیارت را گرفت

با سر ِ بازو غرور و بال ِ عنقایت شکست

خواهرم برخیز!  راه چاره ی برخود بیاب

بشکن آن دستی که کاخ ِ سبز ِ رعنایت شکست

اهدا به همه دختران !

یار با من همنوا شد از وفای من شکست

درد با من آشنا شد از نوای من شکست

عقده یی می خواست تاروزی گلوگیرم کند

باخروش ِ نعره ی بی انتهای من شکست

ایده های ( مرد) سد بودن و( بودم ) نشد

کاخ ِ تنگ ِ چشم ِ دنیارا صدای من شکست

من نه تنها زن نه تنها مادرم یا همسرم

عشق این القاب را یکسر به پای من شکست

جلوه ی بالابلند ِ آرزو  در من دمید

ساحل ِ آرامشم را ناخدای من شکست

من خودم هستم خودم، بالاتر از القاب ِ تو!

این ( بهای) ظاهری اصل ِ بهای من شکست

کاش اسم ِ بامسمایی به من پیدا کنی

ای که بازار ِ فریبت را بقای من شکست!

.گـرامی باد خاطره تابناک قربانیان هشت مارچ 1857 که برای اولین بار با ندای برحق ونثار جان های ارزشمند شان سکوت مرگبار راشکستند.

.

چه علت است که  بیهوده تاب وتب  داری؟

خیال برتری ای دوست! بی سبب داری؟

خدا تو را به دل آزاری  آفریده چنین؟

ویا خدانکند عمرهاست تب داری

حوا چگونه به تو سیب راتعارف کرد؟

که تاهنوزبه دل کینه و غضب داری؟  

تو خود لذایذ آن سیب را ندانستی؟

که برحقیقت خود خشم بی سبب داری؟

به جزحکایت یک عمر خودپرستی نیست

ترانه ای که تو هرروز زیرلب داری

برابریم و دو بال ِ صعود ِپروازیم

تو سهم بیشتراز من چرا طلب داری؟

فبروری 2007

.

.

باسلام؛

 دراین سودا نمیدانم کجایش غیر نیرنگ است؟    

.

دراین سودا نمیدانم کجایش غیر نیرنگ است؟

که دست زاهد وساقی پی آمیزش رنگ است

نه مضمونی که دل جوشد نه درگاهی به نالیدن

دراین ماتمسرا دایم صدای شیشه وسنگ است

سخن بی محتوا، فریادها خالی تراز خالی

خروشِ زندگی بی حاصل وآینده بی رنگ است

.

عجب دنیا ی ننگین و عجایب ادعـای تلخ

رسالت رفته از یاد وسرجغرافیا جنگ است

دریغ ازخون انسانی که میریزد دراین سودا

جفا صبرم به سرآورده وخیلی دلم تنگ است

        جنوری ۲۰۰۷ 

.

سلام واحترام حضور تک تک خوانندگان گرانقدر! وسپاسگزارم ازگرمای حضور ارزشمند تان دراین غربتسرای سرد.این بار بازهم دو غزل خدمت تان میگذارم وانتظار نقد ونظرسودمندتان می مانم:

.

عاشقی جامه ِ شاهانه به بر کرد تو را

سبز جوشید وپُرازمیوه ِ تر کرد تو را

تادل ِ ساده شبی ساده گرفتار ِ تو شد

تلخی ِ کام ِ دلم شهـد وشکر کرد تو را

خواب دیدم که لب ِ سوخته ام تاگل ِ صبح

باتپش های غزل غرق ِ گهر کرد تو را

تو وفادارترین مرد خدا بودی وحیف

چشم ِ من خیره به تو دید ونظر کرد تو را

سر ِ تابوت من امروز ندانم که چرا

دل ویران شده بیهوده خبر کرد تو را

.

نشد تا درکنار ِ شعله هایت دود می گشتم

به دور ِ آتشت پیچیده ونابود می گشتم

نکردی کوره راه ِ عشق بامن همسفر مانی

نبودی تاخطر را پا به پایت زود می گشتم

نه دستم را گرفتی تاسری برآسمان سایم

نه همدردم شدی تاهمصدای رود می گشتم

نه آهوی دلم را دردل دشتت رها کردی

نه قربان سرت کردی که من خوشنود می گشتم

اگرباری دگر دستان تو افتد به دست من

دوباره دل به دستت می سپردم ( بود) می گشتم

تو چون روز ِ نخستین جلوه میکردی به چشم ِ من

ومن غرق ِ هوای لحظه ِ موعود می گشتم

به هُرم ِ کوچه باغ ِ خاطراتت زنده می بودم

تمام ِ عمر دور ِ کعبه ِ مقصود می گشتم

 عید تان مبارک وسال نو میلادی خجسته باد؛

باسلام وعرض احترام به همه خوانندگان گرامی! اینک دوغزل پیشکش شماعزیزان، امیدوارم دیرآمدنم را برمن ببخشایید:

حاجت دیوار نیست

عشق را اندیشه ِ آزار نیست

عاشقان را جز خدا غمخوار نیست

ما و دل قول و قراری بسته ایم

سر سپردن بهر ما دشوار نیست

بی خیال از هردو عالم فارغیم

پای ما را حسرت ِ پیزار نیست

قیس ما درپایداری شهره شد

همت ِ مجنون به هربیمار نیست

راه ورسم ِ ما طریق عاشقی ست

محتسب هرگز چنین عیار نیست

اعتراف عاشقی وپای دار

لذتی دارد که درانکار نیست

درنجابت استـوارم از ازل

مهربانا! حاجت دیوار نیست

         دسمبر ۲۰۰۶

تدبیرکن که عشق به دل ها کند ظهور!

از این فضای تیره  محبت کند عبور

سودای عاشقی به سرت  نیست مهربان؟

بانگی بزن که سخت دلم گشته  ناصبور

شایسته تو نیست به گرداب تن دهی

ازبیکران عشق تو را میبرد به دور

آنچه که از تو بر لب ِ لب تشنه میرسد

امروز شربتی است، به فردا چو آب شور

کاری بکن که بازوی صیاد بشکند

تا لانه ی پرنده نریزد به پای گور

تدبیر کن که عشق نیفتد زپای خویش

 تاچـشمه ی حیات شود جلوه گاه نور

دسمبر2006

 بادرود وسپاس مجدد از حضور همه خوانندگان گرانقدر؛

از عمر این غزل درست یکسال ویک  روزمی گذرد، برای رهایی از یکنواختی صفحه، خدمت تان میگذارمش  تا از نقد ونظر شما صاحبنظران بهره برم:

 ریِِِـخـت از پـیـالـه شــراب

  قــرارِ دوســـت شـکســت و غــم ( نبود) گـذشـت

 هـــوای ســـرکـشـی ومـســتی وصـعــود گـذشـت

 چــو شــعــلـه از نــفــس ِ داغ ِ جــاده پــیــدا شــد

 و نــارسـیــده بـه مـن از بــرم چــو رود گــذشـت

 بـه هــرنــفــس تــپــش وگــرمـی غــــزل بـــودم

 زبـی تــفــاوتـی دوســـت هـرچـه بــود گــذشــت

خـمــیـده تــاک سـخـن ریـخـت ازپــیـالـه شــراب

 خُـــم ِ ذخــیــره شـکسـت ولـــب ِ درود گــذشــت

 خـمـود وتـیـره وخـاکـستـری اســت رنـگ غــزل

خــنـک گـرفــتـه دلـم آتـــش ِ ســـرود گــذشـــت

 دگـر نـه بـوســه طـلـب می کنم نه دسـت وصـال

  کـه عـــشـــق آمـد ویـکـبـاره زود ِ زود گــذشـت

  نـشســتـه تـکـیـه بـه دیـــوار وســر به زانــویــم

  بـه حـسـرت غم ِ عمری که خـاک و دود گـذشـت

  دسمبر   ۲۰۰۵